Çocuğun yaşamda ilk iletişime girdiği kişiler kendi anne-babasıdır.Anne-baba-çocuk üçgenindeki iletişim,çocuğun yaşamında ve onun küçücük dünyasında çok büyük önem taşır.

Çocuğunuzla ilgili herhangi bir diyalog-konuşma anında sizin genellikle yaptığınız nedir?Çocuğunuz size ,bir olayla ilgili kendi duygu veya düşüncelerini aktarırken siz ne yapıyorsunuz?Yapılan araştırma sonuçlarının gösterdiğine göre,böyle durumlarda anne-babanın yaptığı konuşmak oluyor.

Bu gibi durumlarda anne ya da baba,çocuğu hiç dinlemeden doğrudan önyargılarıyla suçlamaya başlar.Sonuç:Çocuk kendisini daha doğru dürüst ifade edemeden suçlanmış ve anlaşılamamıştır.Bu konuşmanın sonunda çoğunlukla çocuk ağlar ve iletişim kurma olasılığı daha en başında biter.

Anne-baba-çocuk arasındaki iletişimi engelleyen nedenlerin başında,çocuğu duymamak,onu dinlememek ve dediğini anlamamak geliyor.Çocuklar iki-üç yaşlarından itibaren,anne-babalarına sürekli soru sorarlar.Çocuğunuzun sorduğu soruların,mutlaka tam yanıtını veremeyebilirsiniz.Hatta cevabınız “bilemiyorum”da olabilir.Burada tek ve en önemli şey ,onun sorularını duyduğunuzu,ona hissettirmektir.Çocuğunuz yaşı kaç olursa olsun,sizin onu dinlediğinizi anladığında şöyle düşünür:

*Beni dikkate alıyor.

*Ben annem-babam için önemli ve değerliyim.

*Benim konuşmamı engellemiyor ve dinliyor.Bu da beni mutlu ediyor.

*Öğrenmek istediğim bu değildi ama,benim için çaba sarfetmesi daha önemli.

*Bazen annemin –babamın sözlerini dinlemiyorum,ama artık bende onu dinleyeceğim.

*Beni büyük insan yerine koyuyor.Bu çok hoşuma gidiyor.

*Fikirlerim onun için önemli.

*Duygularıma değer veriyor ve duygularımı anlamaya çalışıyor.

*Annem-babam beni dinledikçe ve benimle ilgilendikçe,kendime olan güvenim artıyor.